Blog: Sofia

Ik weet nog precies hoe ik me voelde, de eerste keer dat ik bij Weave binnenliep. Ik wilde met iemand gaan praten over het Grow Fit programma en of dat misschien bij mij zou passen. En ook al was ik enthousiast, ik voelde me ook gespannen. Ik was van plan om op een onbekende plek, met een vreemde te gaan praten over waar ik hulp kon gebruiken en waar dat door kwam. Ik vind dat geen makkelijk verhaal om te vertellen, dus alles bij elkaar voelde ik me kwetsbaar. Ik liep naar binnen en daar, achter de bar, stond Eva. Ik vroeg haar of ik iemand kon spreken over het Grow Fit programma. ‘Ja, dat kan met mij!’ zei ze. ‘Ga daar maar op de bank zitten, dan ben ik over 5 minuten bij je. Wil je wat drinken?’ Zo makkelijk ging het. En 5 minuten later vertelde ik haar waar ik mee zat en waar ik ondersteuning kon gebruiken. Tijdens dat gesprek was ik nog steeds niet op mijn gemak. Ik voelde de spanning in mijn lichaamstaal. In mijn schouders, armen en vingers. Maar wat mij het meest bijgebleven is, is het gevoel dat ik daarnaast had. Ik voelde me veilig. Mijn ongemak mocht er zijn en gezien worden. Ik vertelde mijn verhaal, we accepteerden allebei de gevoelens die ik daarbij had. En dat is iets wat ik bij Weave ben blijven voelen. Met de begeleiders, maar ook tussen de jongeren. Het is oké. Je mag eerlijk antwoord geven als iemand je vraagt hoe het gaat. Er wordt naar je geluisterd, met je meegedacht en gevoeld als dat nodig is. Die kwetsbaarheid en dat vertrouwen vind ik heel mooi en uniek van Weave. Ik leer daar ook veel van. Ten eerste hoe makkelijk het is om je kwetsbaar op te stellen. Daar heb ik in het verleden best moeite mee gehad. Een andere belangrijke les die ik heb geleerd is dat ik, ook buiten Weave wat toleranter mag zijn. Het wordt voor mij steeds natuurlijker om mensen gewoon te zien. Zonder ideeën, veronderstellingen of vooroordelen. Binnen Weave zitten mensen in een proces, maar daarbuiten natuurlijk ook. Als iemand je uitscheld omdat je in de supermarkt het balkje bent vergeten achter je boodschappen te leggen, heeft die woede waarschijnlijk weinig te maken met de boodschappen en speelt er iets heel anders in het even van die persoon. Dat wist ik al wel, maar alleen in theorie. Nu ga ik het steeds meer echt begrijpen en voelen. Ik zie steeds vaker: iedereen doet het zo goed als ze op dit moment kunnen. De laatste tijd ben ik niet meer bij Weave omdat ik hulp nodig heb, maar voor de gezelligheid en verbinding. Er zijn altijd lieve mensen en er is een fijne, open sfeer. Daar heb ik heel veel aan. Voor mij is Weave dus een hele waardevolle plek en ik verspreid dan ook vol enthousiasme het woord. Ik zou iedereen aanraden om eens langs te gaan. Met een duidelijke reden en hulpvraag, of gewoon voor de gezelligheid, alles is goed. Dat is het mooie!